Calgary-Amsterdam, vrijdag 28- en zaterdag 29 september

Na de lange wachttijd konden we dan eindelijk de koffers gaan inchecken en daar wachtte ons nog een onaangename verrassing, we moesten bijbetalen voor overgewicht van de koffers. We hadden twee koffers en een reistas maar die bleken toch samen 17 kilo te zwaar te zijn. Of we maar even 50 CanDollar wilden betalen, getver…. Tja, we hadden wel wat kleding ingeslagen maar dat hadden we de vorige keer ook. We gingen daarna door de controles en zijn toen wat gaan eten in de mooie vernieuwde hal van de Calgary Airport wachtruimte. Toen aan boord, we hadden de achterste plaatsen links in het vliegtuig besteld, lekker rustig daar. Aan de andere kant van het gangpad zat een Nederlands gezin dat in Canada woonde, de man was trucker en had dus gelijk gespreksstof met Cor. Die hielden elkaar wel bezig tijdens de reis en ik probeerde wat te slapen wat niet lukte. Tsjonge wat een zit 8,5 uur, je weet niet meer hoe je moet zitten en ik heb dan ook veel gestaan in het achtercompartiment. Eindelijk gingen we de landing dan inzetten, goh wat een bewolking in Nederland, toen we erdoorheen kwamen waren we al bijna op de landingsbaan. Het werd een mooie landing en we waren gelijk bij de gate. Uitstappen, door de douane en koffers ophalen ging vrij snel. We zagen al snel oma staan en Kees, onze zoon. Na een hartelijke omhelzing kwam ook Mark, onze andere zoon aanlopen, die was net klaar met zijn werk. Met zijn allen aan de capuccino bij een leuk tentje in de arrivals hal en even lekker bijgepraat. Kees ging weer verder met zijn werk en Mark bracht ons naar huis. Zo is er een einde gekomen aan een prachtige, geweldige vakantie, waarin we heel veel leuke dingen hebben meegemaakt, veel gelachen hebben, ontroerd zijn geweest van de mooie natuur in het prachtige Amerika en Canada, formidabel weer hebben gehad, kortom het was super!       Zoals Monique en Albert al aangaven, we hebben dit keer minder op stateparks en forestcampings gestaan dan andere jaren maar dat kwam omdat het ‘s avonds al vrij snel donker en koud werd en je toch niet meer buiten kon zitten. In dat geval is het gezelliger om op een rv park te staan, je kan dan nog eens het aangrenzende dorp in kuieren, je laptop met internet aanzetten of een gesprek aangaan met je buren op de camping. In de zomermaanden is het natuurlijk leuker om ‘s avonds lekker lang bij het kampvuur te zitten in een mooie natuuromgeving maar we waren nu natuurlijk wat later in het seizoen, wat ook weer z’n bekoringen had.                   Het weblog bijhouden hebben we als zeer leuk ervaren en waren steeds weer nieuwsgierig naar de reacties die erop volgden. De volgende keer gaat de laptop zeker weer mee!                               Blijf vooral reageren als je dit weblog gelezen hebt, we kijken namelijk regelmatig of er nog reacties geplaatst zijn.                                Het laatste routekaartje staat hieronder afgebeeld, klik het aan voor een duidelijker versie.

Tot ziens/horens allemaal en tot een volgende reis!

Na een onrustige nacht en wat vroeger op als anders, eerst ontbeten en toen aan de slag. De laatste spullen ingepakt, de camper schoongemaakt en opgeruimd. Half elf gingen we rijden en om elf uur waren we al bij de Canadese grens, dat ging soepel, het duurde ongeveer tien minuten. De weg gaat nu recht het noorden in naar Calgary, we passeerden nog wat dorpen en stadjes, in een van die stadjes lastten we een korte break in voor koffie en verder ging het weer. Rond de klok van twee uur kwam Calgary in beeld aan de horizon. Onze Tomtom was al een paar uur een beetje van de rel en we hoopten toch maar dat hij, toen we de voorsteden van Calgary binnendrongen, weer wat beter zijn best zou doen. Maar gelukkig, hij vond weer waar we zaten en ging ons naar de camperverhuur loodsen. Hij bracht ons feilloos naar het Cruise Canada bedrijf na een tocht van ruim 8800 km, een record in onze reiscarriere. Exact half 3 arriveerden we, een half uur voor de limit. We namen met weemoed afscheid van Charley onze trouwe camper. De afhandeling was snel afgewikkeld en pakweg een half uur later reed de taxi voor met een nazaat van Ghandi achter het rad, compleet met tulband op zijn bol, en die bracht ons naar Calgary Airport, waar we nu zijn. We moeten een flinke tijd wachten, het is nu half 6 en om 10 uur gaat het vliegtuig pas, dus ik heb maar even een internetaccount gekocht bij Telus en ben, zoals altijd samen met Cor, het weblog aan het bijwerken. Het volgende log komt hopenlijk vanuit ons huis.

Bij deze willen we iedereen alvast bedanken voor het virtueel meereizen met ons, zowel de mensen die gereageerd hebben als de mensen die anoniem gebleven zijn en willen we degenen bedanken voor de tips voor onze reis die we mogen hebben ontvangen en natuurlijk hopen wij ook dat we een bijdrage hebben kunnen leveren aan diegenen die ook deze contreien willen gaan bezoeken. Natuurlijk zijn er plekken geweest die we niet hebben kunnen aandoen maar soms ben je op de goede plek maar niet op het juiste tijdstip en soms ben je wel op het juiste tijdstip maar niet op de goede plek. Al met al hebben we een geweldige reis gehad waar we weer heel lang op kunnen teren! Nu hopen we nog op een goede vlucht en een behouden thuiskomst. Tot blogs!

Redelijk op tijd vertrokken uit Columbia Falls, het klinkt eentonig maar het was weer mooi weer. We gingen oostwaarts, onder het Glacier Park door, passeerden de dorpjes Hungry Horse, West Glacier, ineens zagen we links van de weg een hele mooie tradingpost van indianen, dus weer in de ankers, gekeerd en naar binnen. Als we raak hadden kunnen grijpen in de flappen, en een lege container achter de camper hadden hangen dan hadden we de halve winkel leeggekocht. Fabelachtige mooie indiaanse spulletjes, schitterende schilderijen etc. Maargoed, we hebben wel wat gekocht en na een klein uurtje gingen we weer verder. Ergens in de buurt van Essex, wisten we nog van 5 jaar terug, moest een leuk koffietentje wezen waar we gingen lunchen. Het tentje was volledig vernieuwd, het oude was in lichterlaaie opgegaan. En weer verder via East Glacier naar Browning, een blackfoot indaans stadje. Daar was ook een grote tradingpost waar we al vaker zijn geweest, dus daar ook nog wat geinvesteerd. Toen werd het hoogtijd om naar de laatste pleisterplaats te gaan, de Koa in st. Mary. Daar in de buurt gekomen was het even schrikken, verleden jaar zomer is daar een grote bosbrand geweest van vele, vele hectares groot. Zelfs het dorp st. Mary was geevacueerd maar gelukkig wel bespaard gebleven. Op de mooie camping waar het normaal bruist van de drukte en vele campers en tentjes, was het nu ronduit stil, de campers die er nog waren waren op een hand te tellen. Zondag gaat deze camping dan ook dicht tot het volgende seizoen. We gingen snel aan het werk, douchen, wassen en de koffers inpakken. Rond een uur op half 8 gingen we eten in het volgende dorp Babb, daar is onze favoriete eettent the Cattle Baron waar we onze trip met een riant dinner besloten. Het was weer klasse en zeker een aanrader voor wie daar in de buurt komt. Vervolgens weer terug naar de camping en niet lang daarna aan de laatste nacht begonnen.

Na lekker geslapen en ontbeten te hebben (het was net even te koud om buiten te eten) gingen we met stralend weer aan de rit. We gingen op zoek naar de winkelstraten van Missoula (downtown). We gingen even de verkeerde kant op, Cor reed een blok om terug te keren, we draaiden een drukke kruising op zonder stoplichten, het een en ander stond stil dus Cor dacht die Amerikanen denken ach, laat die tourist maar even met zijn campertje maar daar kon een politiemotoragentje zich niet helemaal in vinden in Cor zijn manouvre. Cor had hem al zien komen, bij de kruising draaide hij gelijk achter ons aan, Cor dacht, het zal toch niet? Maarja hoor, daar klonk een, twee, drie de welbekende amerikaanse sirene achter ons. We keken elkaar aan… whaha…is dat voor ons? Hoe werkt dat hier ook al weer? De agent parkeerde zijn motor achter de camper en was dus even uit zicht. Cor vast zijn raam open gedaan, en netjes wachten, dat zien zien we namelijk wel eens op films, wij allebei naar links kijken, wachten op oom agent en wat denk je, staat ie al een tijdje te wachten aan mijn kant en begon al te kloppen op het raam. Poehee, schrok me dood, gauw mijn raam open, kon mijn lachen eigenlijk niet houden maar hij stond met een ijzeren gezicht te kijken. Ik gelijk, eh officer we are from the Netherlands, maar daar had ie niets mee te maken. Papers, drivers licence please…. Cor zijn engels is toch al niet zo florissant dus die dacht nu ik hou me helemaal van de superstomme, wat stommen en brutalen hebben soms de halve wereld nietwaar… Maar goed hij wilde het rijbewijs zien en de camperhuurpapieren, of die op onze naam stonden, wat denk je, laat ie alles vallen en de boel waaide onder de camper dus opeens zag ik dat agentje niet meer, die lag op zijn buik onder de camper. Cor tegen mij, waar is ie nou? Ik schiet me toch in de lach en toen ie weer boven kwam moest ik gelijk weer mijn gezicht in de plooi doen, nou dat viel even niet mee. Afijn hij gaf de hele paperassenhandel weer aan ons, we dachten nu gaat het gebeuren, de prent, maar nee, hij stak een schoolmeesterachtig vingertje omhoog en we kregen een standje voor de foute verkeersmanouvre. Hij wilde gelijk weer gaan en was al halverwege de camper toen Cor hem terugriep en hij kwam ook nog. Cor gaf hem de vijf en bedankte hem, er kwam zowaar een soort van grijns op de agent zijn gezicht. Hij vertelde ons ook nog even hoe we het beste in downtown konden komen. Daar hebben we even lekker geshopt en Starbucks coffe geleuterd op een terras in ons tshirt in de zon, tussen allemaal studentjes want het is een universiteitsstad, Missoula. Van schrik ook nog even langs een Walmart, dat was waarschijnlijk nu echt de laatste van deze trip. Tegen half vier begonnen we aan de etappe van deze dag, toen moesten we toch nog even 250 km wegtrappen. We gingen over een mooie route, de 83 richting noord, langs Seeley Lake. De bergen om ons heen krijgen steeds meer sneeuw en we zien ook sneeuwluchten erboven hangen, een heel mooi gezicht. We hebben een Rv park gezocht in Columbia Falls en daar staan we nu. We hebben net lekker gegeten in het stadje bij local tent, dat is altijd leuk. Wat ik ook nog even wil vertellen is dat er een hoop visitorcenters, bergpassen, campings etc., achter ons worden gesloten en dat we nog net overal door en bij kunnen komen. Dit is ook echt wel de laatste maand dat je in dit gebied met een camper kunt rondreizen. De camping waar we morgen als laatste heen gaan, de Koa in st. Mary, gaat ook van het weekend dicht en de Going To The Sun Road schijnt al een tijdje te zijn afgesloten.

De speciale groeten gaan dit keer naar Elissa, die met mijn merrie Billy Jean dan eindelijk L dressuur mag starten, na een geweldige proef afgelopen zondag, voor de insiders, ze had 192 punten! Verder natuurlijk ook speciale groeten aan Jose, Sandy, Willy en Ans, het gehele Billy Jean Team dus, en reservelid Anja, geweldig bedankt meiden, voor de goede zorgen!  Dan ook nog even een groet aan Maxime die in mijn plaats perfekt de website van manege Kennemergaarde beheert!   Tot blogs!

Met mooi zonnig weer wakker geworden, na het eten weer on tour, het plan voor vandaag is Missoula, gisteren dachten we nog om dat grotendeels via de interstate te doen maar we hebben wat alternatieverigs gevonden, we gingen gelijk vanaf de camping vandaan het noorden in via een binnenweg. Dat bleek een goede keuze, we kwamen 1 auto per half uur tegen, en het was een hele mooie bergachtige route. Uiteindelijk kwamen we op de 200 terecht en gingen weer westwaarts. Doorgeschoffeld tot Ovando, een klein kneuterig dorpje met een knus restaurantje en daar de lunch genuttigd. Na een klein uurtje weer verder richting Missoula dus, dachten we. Na een tijdje gereden te hebben op een mooie weg met mooie natuur zagen we een bord staan dat er een weg naar links was die naar Garnet Ghosttown zou leiden. Cor ging gelijk in de ankers, we zijn gekeerd en die weg in gegaan. En zoals meestal met lange paden die naar een bezienswaardigheid leiden, begint de weg mooi en dan halverwege wordt het behoorlijk minder. Deze weg zou zijn 11 mijl, we dachten dat valt wel mee. Niet dus. Toen het asfalt ophield stond er een bord van nog 9 mijl en we moesten verder op wasbordgravelgrind. Een normaal mens met een camper keert om, maarja nieuwsgierigheid is natuurlijk ook een ziekte waar we allebei nogal eens last van hebben. Dan was er nog een factor, de brandstofmeter stond er ook niet echt florissant voor om je nou mijlen ver in the middle of nowhere te gaan begeven. Maar goed, de nieuwsgierigheid won het van het verstand en met een gangetje van 10 a 15 km per uur klommen we steil omhoog over het hobbel gravel, hoger en hoger en hoger met af en toe schitterende vergezichten als het zicht het toeliet door de bomen. Het is nu al uren later maar het gerammel en gerinkel dreunt nog na in onze pan. Zo’n camper is niet echt geschikt voor dit soort wegen en o, o, wat duurt een mijl lang met een zo’n gangetje. Het duurde wel een uur voordat we bij Garnet aankwamen, we moesten de camper parkeren op een gravelplein en we zagen Garnet nog steeds niet. Wat bleek, je moest nog een trail te voet verder afleggen wat we een hele goede zaak vinden, want in een ghosttown horen geen auto’s. We daalden te voet af en de door de bomen verschenen de eerste huisjes. Het was daar super, de tijd had echt honderd jaar stilgestaan. Uiteraard geen enkel comfort die men nu vandaag de dag normaal vindt. We hebben zo’n beetje al de huisjes, winkels, hotel en de saloon bewonderd, er was ook nog een klein visitorcenter, daar waren zelfs een paar mensen om je te woord te staan. Het was dus echt de moeite waard, zie de foto’s. We zijn ook nog even aan de overkant van het weggetje wezen kijken naar de overblijfselen van de goudmijn waar alles om draaide. We besloten om een andere weg terug te nemen, want erger als de heenweg kon het toch niet wezen. Het weggetje liep namelijk door naar de interstate die naar Missoula leidde, waar we eigenlijk op weg naar toe waren, en dat zou 12 mijl zijn. Nou, deze trail was pas echt spannend, het klinkt overdreven maar dit pad was echt niet geschikt voor een camper, meer voor quads of trikes en dan moest je nog aardig uitkijken. Het pad was zo nu en dan gevaarlijk smal, vol met kuilen en plassen, liep langs diepe afgronden, steil naar beneden, de wielen reden op de beide kanten van het pad, dus over 15 km per uur viel nu helemaal niet meer te denken, het werd een kruipgang naar beneden. Het pad was zanderig met puin erin. Het thuisfront zal wel weer denken, ze blijven de narigheid ook steeds wel weer opzoeken. Gelukkig bleef het droog anders hadden we toch wel een probleem gehad, laat staan dat we een sneeuwbuitje hadden gehad wat ook niet onwaarschijnlijk was geweest. Cor genoot met volle teugen maar ik zat echt wel met het zweet in mijn handen, de afgrond zat namelijk aan mijn kant. Poehee. Toen we lager tussen de bergen kwamen werden de paden iets beter, maar dat was zeker pas na 3 kwartier. Uiteindelijk kwamen we helemaal beneden maar het was nog steeds een primitieve weg. Na totaal anderhalf uur gehobbeldebonk kwam er ook weer wat tekenen van leven in beeld, hier en daar een verscholen huisje tussen de bomen en op een gegeven ogenblik hadden we weer asfalt onder de wielen en het servies kwam tot rust. Al met al had het toch niet zoveel brandstof gekost want als je daar toch met een lege tank had gestaan…….dan had je waarschijnlijk wel het nieuwsblad van Missoula gehaald en het had waarschijnlijk ook wel een hele eenzame nacht geworden daar boven. Na een stukje parallel langs de interstate gereden te hebben gingen we hem op. Bij de eerste de beste benzinepomp zijn we gestopt, bij (Bill) Clinton. De Koa camping waar we naar op weg waren in Missoula was snel gevonden dankzij Tomtom, toen lekker warm gegeten in de camper want we hadden er honger van gekregen. Zo, dat was weer een heel onverwacht avontuur, daar hadden we vanmorgen niet op gerekend. We dachten van een rustig tourtje naar Missoula………..      

Onderstaand het routekaartje van de afgelopen 4 dagen:        Tot blogs!

Harlowton, zondag 23 september.

Cor was om acht uur op, hij de camping over gedreuteld, praatje gemaakt met de campingboss en zx92n Ford trekkertje bewonderd uit 1949 waar hij zijn gras mee maait. We hadden het gisteravond al in de smiezen toen we hier aankwamen, er staan hier nog een stel hollanders. Cor erop af en een praatje gemaakt. Het waren 2 stellen, de een uit Biddinghuizen, de ander uit IJsselsteyn die deden een tour van coast naar coast. Ze hadden een camper gehuurd in New York en zwerven nu dwars door de USA. In totaal een maand tijd moeten ze San Francisco zien te halen. Cor kon ze nogal wat info verschaffen want waar wij vandaan gekomen zijn daar gingen zij nog naar toe. Wij gingen weer aan de rit, we hadden grote plannen om flink wat mijlen te gaan pakken, we namen dezelfde route weer terug naar Billings maar ojee, in Billings zagen de adelaars ogen van Ingrid (Cor zijn tekst) een groot paardenspektakel. We dachten eerst aan een rodeo maar het bleek een grote paardenverkoop/veiling te zijn. Dat vonden we interessant genoeg om de camper te gaan parkeren tussen de paardentrailers en vrachtwagens en ons tussen het rauwe bolster blanke pit volk te voegen. We namen plaats hoog op de tribune, het was een binnengebeuren, en hebben een aantal uren echt genoten van dit spektakel. Niet in de eerste plaats vanwege de paarden maar ook vanwege de manier van veilen en het gadeslaan van het volk wat daar op af kwam. Er waren wel driehonderd mensen en Cor was echt de enige van alle mannen die geen cowboyhoed of pet droeg, dat viel echt op. We moesten nog even wachten voor het begon, dus even koffie gehaald (twee emmertjes) en tegen enen kwam er een omaatje de ring in met een grote gitaar en ging een paar cowboyjodeldeuntjes ten gehore brengen, vervolgens gingen alle aanwezigen op de tribune overeind met de stetson in de ene hand, de andere hand op het hart en bracht omaatje het volkslied ten gehore. Daarna verdween ze weer achter de catacombe en kwam het eerst aangebodene paard met ruiter en al de piste van pakweg zes bij vier in. De veilingmeester haalde diep adem en begon te ratelen. Dat klonk als een 275 toerenplaat, tsjonge wat kon die man snel batteren. De paarden bleven ongeveer vijf minuten in de ring en waren dan verkocht. Sommigen voor heel veel geld en sommigen voor heel weinig. Er waren toppaarden bij en schillenkarpaarden. Er waren ook paarden bij waar zo laag op werd geboden dat de eigenaar het paard terug trok uit de verkoop. We zagen een superknol voor 7700 weggaan maar ook een hele mooi paint merrie voor 2000.

Na een paar uur genoten te hebben gingen we weer verder het noorden in richting Roundup. Daar hebben we een kort breakje ingelast voor een happie, tien jaar terug was er nog een leuk restaurantje, nu is het afgeserveerd naar een snel pizzabuffetje. We namen de weg westwaarts richting Harlowton en waren van plan tot aan de Forest camping Spring Creek te gaan maar dertig mijl voor Harlowton werd het weer steeds rabberiger, vrij zware rukwinden kwamen vanuit het noorden dus Cor moest het stuur flink met twee handen vasthouden. Zox92n camper is natuurlijk erg windgevoelig en dat liet hij merken ook, vooral als je de wind op de zijkant hebt, af en toe reden we bijna op drie wielen. We besloten te stoppen in Harlowton, er was een statepark genaamd Chief Joseph Statepark met 15 plekken volgens de Woodallgids. We moesten het even zoeken maar we staan nu lekker knus, een beetje in de diepte, op korte afstand van het beroemde spookhotel van Gravesx85x85x85waar alweer voor de zoveelste keer een nieuwe kandidaat voor gezocht wordt. Dat hoorde we zojuist van een old 79jarige cowboy die vroeger  met explosieven werkte en nu hier preekt in de kerk, het gospelkoor leidt en als bijbaantje heeft het collecteren van staangeld van dit stukje heilige grond waar we nu op staan, dat vast van de kerk is. We hoefden maar elf dollar aan hem te betalen voor een mooi plekje met stroom en water. Het is maar goed dat we gestopt zijn want het heeft al heel wat gestormd en geregend sinds we hier staan. Nu lijkt het wat rustiger, we staan hier met nog twee campers die ook gestrand zijn vanwege het onstuimige weer. Volgens de explosieven priester in zondagse cowboyoutfit wordt het de komende dagen beter weer, dus morgen trekken we weer verder naar het westen.

Helena, maandag 24 september

Het was een koude nacht, we zagen verse sneeuw op de bergen liggen.We reden nog even door Harlowton en stonden stil bij het spookhotel van Graves. Toen gingen we westwaarts richting White Sulphur Springs wat nog zox92n honderd km verderop lag. Het weer hield zx92n eigen vrij aardig, flink wat zon en niet zo winderig meer. We zijn afgeslagen een pad in naar onze favoriete forestcamping Spring Creek maar we hebben er niet overnacht want het was nog voor de middag. We hebben er gewoon even rondgekeken, het is daar zo mooi. Toen zijn we verder gereden tot aan Townsend, onderweg zagen we steeds meer verse sneeuw op de bergen liggen. We hebben geluncht in Townsend bij een cowboybar en het was lekker. Toen de honger gestild was begonnen we aan de laatste etappe van vandaag, naar de hoofdstad van Montana, Helena. Daar hebben we wat geshopt bij een western wear winkel maar die had niet wat we zochten. Toen een rv park opgezocht, degene die we wilden was al een maand gesloten terwijl in de Woodall gids stond dat hij tot 30 september open zou zijn. Dus een ander rv park opgezocht, we staan nu op het Lincoln Rd RV Park, een paar mijl ten noorden van Helena. Ingecheckt en toen eerst maar weer eens flink ingeslagen bij de Walmart, misschien is het de laatste keer wel. Het begint hier weer aardig fris te worden, de maan is bijna vol dus het zal wel gaan vriezen maar het is gelukkig bladstil.

De speciale groeten gaan dit keer naar Markenbinnen, naar Erik en Desiree and the kids, hallo Erik, hoe is het in het Campina-circus en het keurkorps Boerkoel milkdrivers? Doe ze allemaal de groeten van ons!          Tot blogs!!

Dit was de eerste nacht in ons tweede vaderland, Montana, de zevende staat, tevens de laatste van de USA, van onze trip. We vertrokken weer met een heldere blauwe lucht met zon, het weer kan echt niet kapot op deze trip. Vanaf het mooie westerndorpje Red Lodge vertrokken we in oostelijke richting via het dorpje Bear Creek, aan het einde van die weg, de 308, belandden we in Belfri en daar gingen we recht het noorden in. We kwamen langs schitterende gebieden met grasgewas, ze waren daar nog volop aan het oogsten en hooibalen aan het persen, zowel kleine als grote pakken. Na een flink aantal mijlen kwamen we bij het dorpje Edgar, daar gingen we rechtsaf het oosten in, we wilden graag een primitieve (gravel) route door de bushbush. Het eerste stuk ging nog wel maar toen werd het toch wel erg hobbelig, kuilig en grindig, we konden elkaar al niet meer verstaan onder het gerammel van het servies uit en dat wilde we toch wel graag heel houden de laatste week dus kozen we eieren voor ons geld, gingen terug en namen we de route over Billings. Bij Laurel kwamen we op de interstate terecht en gingen richting Billings. Even voorbij Billings splitste de interstate, rechtdoor ging je het oosten in en wij zakten af naar het zuiden. Ons doel van vandaag was het Little Bighorn Battlefield vlakbij Crow Agency, in het Crow Indian reservaat. Dit gebeuren stond 10 jaar geleden, toen we voor het eerst Montana aandeden, al op onze agenda maar toen kwam het er niet van. Voor degene die iets van de geschiedenis van de USA afweten zal de slachtpartij wel bekend zijn en voor degenen die van niets eten wil ik (Cor) het even ruw uit de doeken doen. Het speelde zich af in 1876, voor het grootste gedeelte hadden de blanken Noord Amerika zo`n beetje onder controle maar in dit grote gebied huisden een flink aantal indianen van verschillende stammen die zich niet wilde onderwerpen aan de nadrukkelijke blanke heerschappij. Die vormden tesamen een flinke eenheid hier in het zuidoosten van Montana. De kopstukken in Washington stuurden een bloedzuigerig generaaltje, Custer, er op af en toen hij daar eenmaal gearriveerd was verzamelde hij een paar honderd soldaten uit nabijgelegen forten om zich heen met de gedachte, hij zou dat legertje eigenwijze ongeregeld wel eens even de oren wassen. Maar hij kwam van de welbekende koude kermis thuis, beter gezegd, hij kwam helemaal nooit meer thuis want wat bleek, de indianen hadden de slag in de perfectie voorbereid en ze lieten het leger komen tot op de juiste plek in een dal en konden hen toen van alle kanten af omsingelen, er was geen redden aan voor Custer en zijn mannen. Als de geschiedschrijving klopt, is Custer daar met al zijn mannen afgeslacht en uiteraard kostte het ook heel veel levens van indiaanse broeders. – Toen wij daar aankwamen hebben we eerst een 10 mijl lange self guided tour gereden met de camper langs alle belangrijke plekken. Overal zagen we grafstenen op de plekken waar de soldaten en indianen gesneuveld zijn. Er hangt nog steeds een beklemmende sfeer, of je het bloed nog ruikt en de kruiddampen nauwelijks opgetrokken zijn. Het greep ons heel erg aan en ook alle andere bezoekers die er waren, waren diep onder de indruk. Na de tour hebben we het visitorscenter bezocht waar nog veel attributen tentoongesteld waren van de slag. Buiten was er een groot militair kerkhof met allemaal witte herdenkingsstenen. Het decor van het hele slagveld werd opgeluisterd door koppels indiaanse paarden die er liepen te grazen. Vlakbij was er nog een indiaanse tradingspost, met hele mooie indiaanse spulletjes, die hebben we ook bezocht. Toen zijn we terug gereden naar Hardin en staan daar nu op een Koa camping. Tot blogs!

Jackson, donderdag 20 september

De ochtend begon met prachtig weer, we hebben weer lekker buiten kunnen ontbijten in het zonnetje. Het is steeds heerlijk najaarsweer, een groot voordeel van reizen in het najaar is, dat je geen last hebt van insecten, op alle campings is wel een plekje, het zijn meest senioren die om deze tijd reizen, die zijn rustig en altijd wel in voor een praatje. Dit was een goede camping, het Virginian RV park, met een gratis bus naar het centrum van Jackson, (het is ook goed te lopen, ongeveer een mijl) en een goed betaalbaar restaurant op loopafstand in het Virginian Lodge wat aan de camping grenst. Ze hebben ook Wifi voor 2 dollar per dag, dit is trouwens de eerste keer dat we er voor moesten betalen. We gingen klokslag elf uur weer rijden, richting het Grand Teton National Park. Het bleef de hele dag prachtig weer dus we hebben onwijs mooie fotox92s kunnen maken. We namen de route door het park, langs het mooie Jenny Lake en hebben daar een tijd aan het meer gezeten, genoten van de machtige pieken van de Tetons op de achtergrond. Wat een indrukwekkend gebergte zeg, en het lag er zo mooi bij met een heldere blauwe lucht erachter!

We hebben de lunch gebruikt, even verder in het Signal Mountain Lodge, met uitzicht op het Jackson Lake. Daarna trokken we weer verder het noorden in tot in het Yellowstone National Park. We zagen gelijk al een grote Buffalo langs de weg, op een paar meter afstand, tjee wat een beest zeg, zie fotox92s. We staan nu op een grote camping, midden in het Yellowstone wildlife, we werden al gewaarschuwd voor beren en coyotes op de camping en we zien herten hier rondscharrelen. Het is hier nu aardedonker als ik dit schrijf, Cor is al een tijdje weg, weer op zoek naar een wc. zonder schijnwerper want dat vind hij truttig..x85 en ik hoor in de verte wolven huilenx85x85 Er ging net een ranger langs met een jeep met een draaiende schijnwerper er boven op, kijken of er geen beren tussen de campers scharrelden. Sfeertje!

Red Lodge, vrijdag 21 september

Het was weer een frisse nacht daarboven in het Yellowstone, na het ontbijt snel vertrokken richting het noorden. Het was schitterend weer, een strak blauwe lucht met volop zon. Na een dik half uur kwamen we bij een parkeerplaats met kleine geysers. We zijn daar gestopt om te gaan kijken en in een ommezien zaten we rondom in de buffels, die kwamen van hoger gelegen heuvels de parkeerplaats oversteken en ook de weg. Vermoedelijk gingen ze helemaal naar beneden om te gaan drinken in de Yellowstone River. Het was een prachtig gezicht en we hebben er volop fotox92s en film van gemaakt. Verderop zagen we ook nog coyotes, herten en roofvogels. Deze route naar het noorden reden we voor het eerst en we waren er verrukt van. In de Lamar Valley hebben we en break ingelast en lekker zitten koffie drinken naast de camper, genietend van het mooie uitzicht.

We verlieten Yellowstone aan de noordoostelijke kant en reden zo de indrukwekkende Beartooth Highway op. Deze kronkelt zowel door Wyoming als door Montana. Dit beschouwen wij zeker als een van de wereldwonderen, en dan zeker niet in de laatste plaats vanwege de wegenbouwers die zox92n schitterend circuit hebben kunnen creeeren. Zo hoog zijn wij nog nooit in ons leven met vaste grond onder onze voeten geweest. En ons Cruise America campertje dartelde er vrolijk bij omhoog. De uitzichten waren magistraal en we hadden mazzel want er lag al verse sneeuw en deze pas kan ook zeer snel afgesloten worden in dit seizoen. Ook komt er veel mist voor op de hoger gelegen delen maar wij hadden prachtig zonnig weer. De weg liep helemaal over de top, zox92n drie en een halve kilometer hoog. Het was er kaal, er waaide een bonk wind en ondanks de volle zon was het er ijskoud. De afdaling was ook waanzinnig,  de wegen en de bochten lagen schitterend om de bergen heen gekronkeld. Deze tour is echt een aanrader voor mensen die in deze omgeving komen. Beneden aangekomen was er een dorp, Red Lodge, en daar zijn we gestopt voor de nacht. We staan daar nu op een camping en hebben net lekker gegeten in het dorp.

Let Op!  Als je fotoalbum deel 1 uithebt, kun je klikken op fotoalbum deel 2, zie links bovenaan op deze pagina.

Speciale groeten gaan dit keer naar een stel briljante Heemskerkers, Andre en Justine Weel, Johan en Jose Adrichem, Robert en Ingrid Adrichem en de Baltussen van het gezellige avondje.

Onderstaand het routekaartje van de afgelopen 4 dagen:          Tot blogs!

Vrij laat op want we blijven hier nog een dag dus Charley de motorhome heeft een dagje rust. Het was weer een heldere frisse nacht en na het ontbijt gingen we weer met de bus naar de winkelstraten van Jackson. Alle winkels zo’n beetje doorgeschoffeld, hier en daar wat dingetjes gekocht, de lunch bestond uit Starbucks koffie met apple pie op een leuk terrasje. Het was een gezellige dag. Om een uur of 5 namen we de bus weer terug en hebben nog even lekker buiten bij de camper kunnen zitten. Om een uur of half 8 gingen we aan de loop naar het restaurant wat bij deze camping/lodge hoort en hebben daar lekker gegeten.

De speciale groeten gaan dit keer naar het keurkorps milkdrivers van de CONO. Zonder alle anderen te kort te doen krijgen natuurlijk de mannen die gereageerd hebben een speciale groet, Aad, the man from uncle uit Harlingen, Sjaak, de beste melkrijder van de Rijp, collega Richard, Jan Brandt, Wis, en hun girls. En natuurlijk de beste centrifugist Nico.

Ziezo, onze eerste nacht zit er ook weer op in Wyoming, het was een frisse, heldere nacht op een erg open camping bij het stadje Rock Springs. Ontbijten, inpakken en wegwezen. Van de campingbeheerder een adres gekregen om onze grote vriend Charley de camper een verwenbeurt te geven. We hebben al bijna 6000 km getravelled en hij was nodig toe aan een servicebeurt volgens het etiket in het raam. We vonden snel waar het was en waren ook snel aan de beurt, dus betrekkelijk weinig oponthoudt. Daar gingen we weer met de geit. We volgden de 191 langs de westflank van Wyoming naar het noorden. Ergens halverwege het traject zijn we gestopt in een kneuterig dorp, Pinedale, om te lunchen. Er waren verschillende mogelijkheden maar wij kozen uiteraard weer de meest briljantste waar de locals allemaal kwamen eten. Nou dat hebben we geweten, de tent werd gerund door twee stuntels, oma en kleinzoon leek het. Er stonden zeker 30 tafels, en die stonden allemaal nog vol met lege handel, borden en glazen van de weer verdwenen gasten en als er nieuwe binnen kwamen werd er een tafel leeggemaakt en die handel werd gewoon weer op een andere tafel neergezet dus ze hadden kennelijk een onuitputtelijk servies. Uit de keuken kwamen ook aparte geluiden, voor de ouderen, het was net of malle Pietje wat ging halen uit zijn magazijn. We misten eigenlijk John Cleese (Basil Fawlty) maar opoe en kleinzoon samen kwamen toch ook aardig in de richting. Uiteindelijk kwamen we toch aan de beurt, opoe en kleinzoon kwamen samen de bestelling opnemen, op dat moment ging Cor even verzitten en gelijk viel de halve rugleuning van zijn stoel op de grond. Verschrikt vloog Cor overeind en wilde de stoel aan een onderzoek onderwerpen, toen viel de rest van de stoel ook uit elkaar. Cor was er eigenlijk mee aan maar opoe en kleinzoon stonden te gniffelen en brabbelden elkaar wat toe in het Pinedales. We begrepen eruit dat alles al mis was gegaan vandaag en ze waren blij dat Cor niet gewond was. Binnen no time werd de stoel uit het zicht verwijderd en Cor pakte zelf maar ergens een andere stoel vandaan. Dit alles werkte enorm op onze lachspieren ook al omdat er steeds van die vreemde figuren binnenkwamen, het leek wel een rariteitenkabinet, ruige chinese motorbikers in het leer, mannen met majoo’s onder hun korte broek, kleine magere oude cowboys met veel te grote hoeden uit de bushbush met ook al veel te grote vrouwen, de oude van dagen club met pruiken en al, kortom het was weer een hele belevenis maar het eten was goed, niks mis mee. Verder gingen we weer voor de laatste etappe naar de wereldberoemde toeristische trekpleister Jackson. Daar een camping opgesnort en voor twee nachten een plekje geregeld. Ze hadden nog net plek voor ons, het is binnen de citylimits, dus erg geliefd en druk. Er gaat hier een gratis bus vandaan naar downtown Jackson en daar hebben we gelijk maar gebruik van gemaakt, het was anders toch nog wel een stukje lopen. Als je hier rondloopt met een paar duizend dollar in je zak dan ben je ze zo kwijt, zoveel winkels met mooie spulletjes, vooral kleding, bontvachten, cowboybenodigdheden, souvenirs, noem maar op. Maar we hadden nog een zuinige bui dus de knip bleef dicht, totdat we bij een zeer bekende bar/grill aanlanden, the Silver Dollar Bar, en daar hebben we lekker zitten te schaften. Cor zag nog een hele bekende filmster lopen maar kon niet op zijn naam komen. Met de bus weer naar de camping alwaar we nu zitten te internetten, morgen gaan we Jackson uitgebreider bezoeken.